خطی ز دلتنگی

بیادگار نوشتم خطی زدلتنگی ........... بروزگار ندیدم رفیق یکرنگی

صـبـحدم مرغ چمـن با گل نوخاسته گفت

ناز کم کن که در اين باغ بسي چون تو شکفت

گـل بـخـنديد کـه از راست نرنجيم ولي

هيچ عاشق سخن سخت به معشوق نگفت

گر طمـع داري از آن جام مرصع مي لعـل

اي بـسا در که به نوک مژه‌ات بايد سفـت

تا ابد بوي محبـت بـه مـشامـش نرسد

هر کـه خاک در ميخانه به رخساره نرفـت

در گـلـسـتان ارم دوش چو از لطـف هوا

زلـف سنبـل به نسيم سحري مي‌آشفت

گفـتـم اي مسند جم جام جهان بينت کو

گفـت افـسوس کـه آن دولت بيدار بخفت

سخـن عشـق نه آن است که آيد به زبان

ساقيا مي ده و کوتاه کن اين گفت و شنفت

اشـک حافـظ خرد و صبر به دريا انداخـت

چـه کـند سوز غم عشق نيارست نهفـت

+ نوشته شده در چهارشنبه 14 دی1384ساعت 17:33 توسط محمد رضا |