قاعده " دل به دل راه دارد " یک فریب کلامی است . گول نخوریم ، وقتی تو بدون اجازه ، و تنها متکی به ذهنیت خود کسی را دوست داری و عاشقی ، او نیز این اجازه را دارد که تو را دوست نداشته باشد و یا داشته باشد اما هرگز عاشقت نشود . حتی زمانی که با اقبال بلند دو نفر ، آنان عاشق یکدیگر هستند ، تنها امکان بروز احساسات عاشقانه را سهل کرده اند ، و اگرنه که هر دو همچنان در عشقشان تنها و منفرد هستند ، عاشقی بنیان خود را بر شخصی ترین رفتارهای شخصیتی بنا کرده ، روانشناسی هم ثابت نموده که در تمام ادوار تاریخ هیچ دو انسانی به مشابه یکدیگر خلق نشده اند و نخواهند هم شد ، لذا هر کس به نوع خود و با روش خاص و منحصر به فردش عاشقی را تجربه میکند ، پس رابطه دو طرفه عاشقانه محال است . محال . محال . محال ...

این جاده یک طرفه را باور کنیم و به راه افتیم و هرگز منتظر عبور کسی از مقابلمان و یا کنارمان نباشیم . حرف آخر :

- آدمی تنها به دنیا می آید و تنها عاشق میشود و تنها هم می میرد ...و این بزرگیترین رنج بشر است ، و شاید هم بزرگترین فضلیت آدمی ...مهم این است که ما در تنهائی و سکوت فطری مان ، چگونه به این واقعیت نگاه کنیم .

من به نوبه خودم تنهائی ام را فضلیت با عزتی در یافتم . از شما بی خبرم ؟!